Kultura Miasto Miejsca

Czy pamiętacie Macieja Sosnowskiego?

fot 5_1

Maciej Sosnowski, wyjątkowy aktor, z Teatrem Arka związany od 2004 roku. Satyryk, autor tekstów, poeta. Człowiek niewątpliwie zasłużony dla Wrocławia. W latach osiemdziesiątych studiował na Wydziale Aktorskim PWST we Wrocławiu, studia jednak przerwał i zdał eksternistyczny egzamin aktorski w Warszawie.

Występował w wielu teatrach w całej Polsce, m.in. w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, Nowym im. Witkacego w Słupsku, Narodowym Edukacji we Wrocławiu, Impart we Wrocławiu, Teatrze Komedia we Wrocławiu. W 2000 roku, w wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym zagrał gościnnie Koziołka Matołka podbijając serca najmłodszej widowni.

Znaczną część życia zawodowego związał z estradą, telewizją polską i filmem. Współpracował m. in. ze słynnym “Podwieczorkiem przy mikrofonie” w Warszawie. Jest autorem kilku monologów dla Hanki Bielickiej i Janiny Jaroszyńskiej. W latach dziewięćdziesiątych współtworzył cykliczny rozrywkowy program telewizyjny “Ludzie listy piszą”, gdzie występował z Bohdanem Smoleniem (program emitowała Telewizja Polonia). Równolegle we wrocławskiej telewizji regionalnej miał własny rozrywkowy program autorski, pod nazwą “Weekendzik”. Przez ponad trzy lata był jednym z prezenterów Telewizyjnego Koncertu Życzeń. Występował z legendarnym zespołem “Tercet Egzotyczny”, jako parodysta i monologista. Może Państwo pamiętacie?

fot 2_1

Zrealizował kilka reklam telewizyjnych i radiowych, zagrał w ponad dwudziestu filmach. Pracował również na planie zdjęciowym jako kierownik planu i rekwizytor. W 2005 roku zagrał postać fikcyjnego muzyka z Podlasia, Johnnego 11 Palców, w reklamie telefonii komórkowej – była to jedna z największych kampanii reklamowych amerykańskiej grupy ITI.  Reklama wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Reklam Telewizyjnych w Cannes w 2006 roku…

O Macieju można pisać naprawdę wiele. Wiele dobrego, bo był to wyjątkowy człowiek. Piszę z wielkim smutkiem w czasie przeszłym, ponieważ dotarła do nas wstrząsająca wiadomość. Maciej zmarł wczoraj, 17.09.2015 roku o godzinie 21:30.

fot 1_1

Pytam w myślach Boga dlaczego go do siebie zabrał? Czyżby chciał, żeby to właśnie Maciej go rozśmieszał? Maciej umarł szybko i cicho. Dla nas wszystkich to bardzo bolesna wiadomość. Artysta, pisarz, Dobry Człowiek. Współczuję najbliższej rodzinie – żonie Ani oraz synowi Kamilowi. Wszyscy z Wami jesteśmy. To ogromna strata dla najbliższej rodziny, przyjaciół z Teatru Arka i dla Was, drodzy Widzowie. Wrocław stracił wyjątkową osobowość środowiska artystycznego.

Maćku! Jesteś z nami zawsze, nigdy Ciebie nie zapomnimy.

Renata Jasińska

Czy pamiętacie Macieja Sosnowskiego?
4.5 na podstawie 8 głosów

O Autorze

Renata Jasińska

Renata Jasińska

Renata Jasińska-Nowak (ur. 17 marca 1953 w Zielonej Górze) – aktorka i reżyserka teatralna, dyrektor Teatru Arka we Wrocławiu.

Absolwentka Krakowskiej PWST, dyplom uzyskała 1978 roku.

W czasie studiów pierwsze kroki jako aktorka stawiała na scenie Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze, w sezonie 1972/73 na scenie lalkowej. Grała tam w kilku sztukach między innymi: Jaś Czy Małgosia? , Jak To Cała Zgraja Wilków Chciała Porwać Mikołaja.

Od 1978 do 1981 roku była aktorką Wrocławskiego Teatru Lalek we Wrocławiu, a w latach 1981-1987 aktorką Teatru im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze. Od 1980 członkini Solidarności, wiceprzewodnicząca Komitetu Zakładowego we Wrocławskim Teatrze Lalek, współpracowniczka środowiska Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. Edmunda Wiercińskiego. W latach 1983-1989 była współpracowniczką Komitetu Kultury Niezależnej we Wrocławiu oraz wrocławskiego niezależnego teatru Nie Samym Teatrem. W 1983 współzałożycielka, do 1988 aktorka, scenarzystka i współreżyser Niezależnego Teatru "Scena Czterdzieści i Cztery". W 1987 roku, pod naciskiem SB, dyrekcja Teatru im. C.K. Norwida nie przedłużyła z nią umowy o pracę. W latach 1987-1993 aktorka we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego. W 1989 współzałożycielka (ze Zbigniewem Górskim i Andrzejem Nowakiem) reaktywowanej Solidarności we Wrocławskim Teatrze Współczesnym.

Jest laureatką wielu prestiżowych nagród:
Pierwsza nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Zagrzebiu (1978),
Nagroda na Festiwalu Teatru Jednego Aktora w Toruniu,
Nagroda Biennale Sztuki dla Dziecka w Poznaniu,
Laureatka Nagrody Miasta Wrocławia (1980r.)

Nagroda Polcul Foundation za działalność artystyczną NTSCiC (1986 r.)
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia w dziedzinie teatru (2004 r.)

Złota Odznaka Honorowa – Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego (2013 r.)

Laureatka konkursu Akcja Akacja, Akcja Dąb "Niezwykły Dolnoślązak" (2013 r.)

W czasie pracy artystycznej w Teatrze Norwida w Jeleniej Górze zapisała się znaczącą rolą Klary w „Zemście” A. Fredry. W tym okresie aktorka prowadziła niezależny teatr, którego osiągnięcia zauważone zostały przez polonię australijską, która przyznała jej nagrodę Pol-Cult. W niezależnej kulturze realizowała przedstawienia funkcjonujące poza cenzurą: KSIĘGI NARODU I PRZELGRZYMSTWA POLSKIEGO A. Mickiewicza, TESTAMENT KSIĘDZA POPIEŁUSZKI. Spektakle te, grane między innymi w Warszawie, Poznaniu i we Wrocławiu, zostały wysoko ocenione przez krytykę i widzów. Recenzje z tych wyjątkowych przedstawień ukazały się w piśmie „Obecność” oraz w słynnej „Kulturze Paryskiej”.13 VI 1987 uczestniczka spotkania niezależnych środowisk twórczych z Janem Pawłem II w kościele św. Krzyża w Warszawie. Wielokrotnie przesłuchiwana, zatrzymywana oraz pozbawiana ról w jeleniogórskim teatrze. W VIII 1987, pod naciskiem SB, dyrekcja Teatru im. C.K. Norwida nie przedłużyła z nią umowy o pracę.
W latach 1984–1987 współtworzyła – wspólnie z Iwoną Stankiewicz aktorką oraz aktorem Andrzejem Nowakiem – niezależny teatr Scena 44, którego spektakle prezentowane były w kościołach na terenie całej Polski. Ze względu na działalność polityczną została zatrzymana przez Służbę Bezpieczeństwa, a następnie usunięta z jeleniogórskiego teatru.

W owych czasach Scena 44 była była prężnie działającym niezależnym teatrem podziemnym, nie tylko w Jeleniej Górze, lecz także na scenach wielu kościołów w kraju. Obok Renaty Jasińskiej w teatrze występowali: Iwona Stankiewicz , Andrzej Nowak, Ryszard Węgrzyn (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu), Bogdan Michalewski (Teatr na Bruku). Za stronę organizacyjną odpowiedzialna była jeleniogórska Solidarność, w osobach: Andrzeja Piesiaka, Roman Niegosza, Władysław Niegosza oraz Edwarda Wryszcza.

Związki artystyczne z Teatrem Współczesnym we Wrocławiu zaowocowały kilkoma liczącymi się rolami. Zagrała m. in. Dunię w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego.

Od 1992 roku, jako jeden ze współzałożycieli, nieprzerwanie związana z Teatrem Arka we Wrocławiu. Prowadzi teatr samodzielnie, z powodzeniem łącząc rolę aktorki, autorki scenariuszy, reżyserki i dyrektorki teatru. Będąc jego spiritus movens odważnie i z rosnącym powodzeniem rozszerza zakres działalności artystycznej, skupiając wokół siebie ludzi wrażliwych, zdolnych i otwartych na twórcze eksperymentowanie w teatrze. Sama wybiera do pracy adeptów, mając i w tej kwestii szczególne wyczucie.

Od 2011 członek Rady Kultury Dolnego Śląska.
W 2006 roku zagrała w filmie Filipa Bajona "Fundacja" matke chłopca niepełnosprawnego.

Do 16 II 1988 rozpracowywana przez Wydz. III WUSW w Jeleniej Górze w ramach SOS kryptonim Renia.